Tijd is overal. In deadlines en marathonrecords. In de vierdagenwerkweek en uurtje-factuurtje. In de eerste 1000 dagen van een kind en de laatste 100 dagen van een middelbare scholier. In dagen zonder regering en de eeuwige vraag ‘wanneer past het?’
Tijd zorgt voor ritme, structuur en tempo. En voor wederzijds begrip, betekenis en connectie. Vaak is (geen) tijd een excuus, soms een hefboom, dan weer een machtsinstrument. Tijd jaagt ons op én houdt ons tegen. Bijzonder beestje, en kostbaar goed, die tijd.
Juist daarom is tijd zélf een interventie in ons transitiewerk bij Tweeperenboom. We leggen een historielijn met huisartsen om de oorsprong te voelen. We nemen de tijd (pun intended) om ons af te vragen welke tijdsbesteding nieuwkomers écht helpt om van deze samenleving hun thuis te maken. We combineren snelle interventies met werk van lange adem. Quick wins rond bodemzorg met strategieën die generaties overstijgen. We vertragen door mensen in een kring te zetten zodat ze een gesprek hebben dat ze anders nooit voeren — zodat ze daarna sneller beslissingen kunnen nemen. We schalen van ’tsjak tsjak’-tijd met een korte check-in naar een 24-uurs retraite. Net dan, als niemand tijd heeft, zetten we de kloktijd uit. Ook intern kapen we agendatijd om samen te leren via leerkwartieren en leerlunches (wat is er beter dan real food en brainfood tegelijk?)
Met Pasar mochten we terugkeren in de tijd. Naar 1936, toen de congé payé werd ingevoerd. Plots hadden werkende mensen vrije tijd — en ontstond de vraag: wat doen we daarmee? Het antwoord van Pasar was helder: we maken er zinvolle vrije tijd van. Tijd waarin mensen kunnen groeien, ontmoeten, beleven. Zo ontstond bij Pasar het concept ‘een pakje tijd’. Iets dat we met veel plezier lenen en zelf cadeau geven.
Denken over tijd is van alle tijden. De oude Grieken spraken over Kairos, de tijd waarin iets kan rijpen, waarin betekenis ontstaat. Filosoof Hartmut Rosa spreekt van resonantie: die momenten waarop de wereld je raakt en jij de wereld — een goed gesprek, een ontroerend moment, een werkelijk samenzijn. Khalid Benhaddou inspireert ons in zijn recente boek met de vaststelling dat fragmentatie, atomisering en versnelling — de monsters van onze tijd — onze verbondenheid bedreigen. Tijd nemen voor elkaar, voor reflectie, voor gemeenschap: dat is ons tegengif.
Kunnen we onszelf, elkaar, onze organisaties en de samenleving doorlooptijd gunnen, zoals goede koffie vraagt om geduld? Kunnen we rebelleren tegen drukte als statussymbool? Informele tijd herwaarderen ook al rendeert het niet meteen? Spreektijd vrijwaren voor stemmen die te zacht klinken? Een versnelling hoger schakelen als gepalaver daadkracht in de weg zit?
En dus wensen wij jou van harte tijd toe.
Tijd om te verbeelden. Om te denken in mogelijkheden. Om je te laten verleiden door de ‘wat als’-vraag. Om te spelen met toekomsten die er vandaag nog niet zijn.
Tijd om te verbinden. Om elkaar te begrijpen zonder het eens te hoeven worden. Om samen impact te maken, vanuit gedeeld én eigenbelang. Voor het gesprek voorbij de agenda.
Tijd om te doen. Periodes om iets nieuws te proberen, en evengood om te stoppen met wat niet meer werkt. Om te experimenteren, te itereren, momentum te pakken.
Tijd om te leren. Om stil te vallen en te reflecteren. Om na te denken over hoe het morgen beter kan.
Geen tijd? Schrijf je dan in.
“Heb je geen tijd om vijf minuten te mediteren? Mediteer dan tien minuten.” Zo klinkt een oude Chinese wijsheid.
Dus grijp je kans. Want wij schenken tijd weg. En aandacht. Geen haastige quick fixes, wel een pakje tijd om met ons te sparren over wat jou bezighoudt.
>> schrijf je hier in of stuur een mailtje naar saskia@tweeperenboom.be met daarin jullie vraagstuk.
We wensen jou een heerlijke wintertijd toe. En een nieuw jaar waarin de tijd jou vindt.
Het team van Tweeperenboom
P.S. Tijd om te lezen binnenkort? Dan raden we je deze tijdsboeken aan: Marguérite de Man & Jesse Segers — Tijdmeesterschap | Jan Rotmans — Verandering van tijdperk | Hartmut Rosa — Resonantie | Joke Hermsen — Stil de tijd | Khalid Benhaddou — De monsters van onze tijd | Dirk De Wachter — Wachten, een levenshouding | Jenny Odell — How to Do Nothing | Katherine May — Winteren